بنام زیستن
که نامی تا مرگ بوده و هست
و بعد از آن نیز هم
بنام تولد که آغازی است
برای بودن
و بودن فقط ماندن نیست
بلکه ماندگار شدن است

پس ...
بنام زیستن


معذرت مي خواهم ...
كلبه ي دلم كمي دلگير است
گر اميد ،
گم شده در پاورقي هاي مچاله شده ام
باور كن ...
كه ديوانگي ام ،
از ترس آدم بودن است
آدمي كه عقل را ضايع كرد
غم كتابي است ، هزار فصل ...
كه پايانش ، همان مرگ من است
مرگ در آينه هر صبح ، سلام مي كند
و تبسم من از آن همه بي خبري ...
در دلم مي پرسم ...
كي ؟ كجاست ، پايانم
عشق ...
آخر ، مرا نفرين كرد ...
مرگ من ، در عشق اول نطفه بست
معذرت مي خواهم ...
گر ...
تو را گرياندم ...
مرگ من ، ارزش اشك هايت را نداشت

تو چه مي داني ؟
هيچ ...
از غم من


دست نوشته هاي كسي كه
دل خوشي اش ،
همين است ....
كه تو مي بيني و مي خواني ....
مي خندي و ميروي ...


(اسماعيل هاشمي - گچساران )

---

POWERED BY
BLOGFA.COM